Yürekten Kaleme Düşenler

Bazen size de olur mu bilmiyorum ama ben çok sık olmamakla birlikte yaşarım bu duyguyu.

Ben neredeyim? Ne yapıyorum şimdi? Nasıl cesaret etmişim buna ben? Anaaa nerdeyim şimdi ben? Sonunu düşünemişmiyim yaparken acaba? Geri dönüşü yok mu acaba? Geri dönsem neler değişir ki? Korkuyorum.

Şimdi 2. bebek yolda, hayırlısı ile Ağustos sonun da kavuşacağız inşAallah. Oğlum çok endişeli. Artık ben de endişeleniyorum.

Ya niye bilmiyorum, bugün korkuyorum ben. Sebep karmakarışık. Tarifi de yokki bunun anlatayım da rahatlıyayım. Ben neredeyim, neler oluyor deyip dumur bir halde dolanıyorum ortalık da.

Bu hamilelik olayı insanı sağlıklı düşünmekten uzaklaştırıyor. Yani aslında çok ciddi bir tutarsızlık var. Dakikalarım bile farklı ruh halleriyle dolu. Bu hızlı geçişler çok yoruyor beni. Ne yapmak istediğini bilmeyen, sürekli mızıklanan çocuklara döndüm. Duyusallık hat safhaya ulaştı. Ve alınganlık peşi sıra takipte. 

İşten ayrılıp evde çocuklarımla olmayı ne kadar çok istiyordum. Şimdi durum ciddiye bindi, yani işten ayrılabilirim. İş ciddiye binince korkularım nüksetti. Ben ne yapıyorum a geldik yine?

Bugün ne düşünürsem son cümle ben nerdeyim? ne yapıyorum? ve korku durumları hakim. Geçer inşaAllah. Şu güzel havanın da hatırına…

Selam ile…